Toen ik een stuk jonger was, vroeg ik mijn vader vaak 'Pappa, er komt toch geen oorlog?' En mijn pappa antwoordde dan altijd, er komt geen oorlog meer zoals in de Tweede Wereldoorlog, want we hebben nu veel meer communicatie dan wat er toen ter beschikking was. Nu kan het goede zich veel beter versterken tegen het kwaad dan dat dat destijds mogelijk was.
In deze dagen denk ik vaak aan de woorden van mijn vader. Wat had hij nu gezegd als ik nog in gesprek met hem had kunnen gaan? Want we worden inderdaad nu veel beter geïnformeerd dan vroeger. We kunnen live meekijken hoe onschuldige mensen, zelfs kinderen, al de tiende maand ingaan van horror en geweld, door het constant bombaderen van een land waarin niemand zich meer veilig mag voelen. De horror die is gepleegd op 7 oktober, deed niet alleen onze ogen openen over de horror die Hamas brengt. De afgelopen maanden zien we allen steeds beter welke horror het Westen ook brengt. De ogen worden geopend. Want de horror van de afgelopen maanden, toont het ware gezicht van mensen die zich superieur wanen. Deze oorlog doet ogen openen, die lange tijd gesloten waren, omdat we dachten dat het ons niet aangaat.
Verantwoordelijk?
Mensen in Palestina hebben zelf voor Hamas gekozen, hoor ik soms zeggen in discussies. Dat vertaal ik alsof ook ik hier in Nederland heb gekozen voor Wilders. Ik dacht van never nooit niet. Hamas moet worden uitgeschakeld, want zij verbergen zich tussen de onschuldige slachtoffers. Het is daarom gerechtvaardigd om bommen te droppen op ziekenhuizen, scholen, en álles wat je je maar kunt bedenken. Want Hamas moet van de aardbodem worden verdreven. Hoe denk je over de mensen die hele families kwijt raken... die zullen van heel ver moeten komen, willen zij niet in haat zich verder ontwikkelen. Haat groeit alleen maar verder, na het zogenaamd rechtvaardig bombaderen van zoveel onschuldige mensen in Gaza. Dus die redenering klopt ook van geen kant.
Maar ik geloof dat ook in Israël er heel veel mensen tegen het grove geweld zijn, dat wordt ingezet. Hoe verdrietig is het, dat de horror van 7 oktober wordt gebruikt om nog veel meer horror te realiseren. Hoe zou het voor jou zijn wanneer je in Israël woont en jouw kinderen worden meegezonden in deze oorlog. Je begint er helemaal niets tegen. Net zoals wij ons hier onmachtig voelen in het stoppen van de waanzin die daar wordt uitgevochten.
Wij zijn allen verantwoordelijk
Wij als mensheid, wij zijn állen verantwoordelijk. Want als het ons niet raakt, kijken we graag de andere kant op. In dit eenvoudige filmpje zien we hoe we als mensen zijn. Er is volgens mij geen discussie mogelijk over 'staakt het vuren' wanneer je naar je hart durft te gaan. Dan verstommen al die discussies die we in ons hoofd maken. Het is afschuwelijk wanneer mensen worden afgeslacht zoals op 7 oktober en zoals ál die veel te vele maanden daarna.
Mensen niet meer zien als mensen...
In 1940 startte de Tweede Wereldoorlog ook in Nederland. De Tweede Wereldoorlog was de escalatie van de Tweede Chinees-Japanse Oorlog die begon in 1937 en een Europese oorlog begonnen in 1939 tot een militair conflict dat van 1941 tot 1945 op wereldschaal werd uitgevochten. De horror van de Tweede Wereldoorlog is qua leed nog steeds niet te overzien. Als je iets weet van 'familieopstellingen' dan weet je dat die pijn logischerwijs nog steeds aanwezig is.
Mensen werden niet meer gezien als mensen. Er is leed aangedaan wat met geen pen te beschrijven valt. De angst die daardoor is ontstaan, blijft generaties én generaties daarna in de vezels zitten van mensen. Het kan ervoor zorgen dat je niet ziet dat hetgeen wat in jouw familie is gebeurd, zich wederom ontwikkeld, op een manier waarop je zelf niet bewust bent dat je doet, dát wat ook jou is aangedaan.
Pappa, er komt toch geen oorlog?
Ik mis mijn pappa in zijn wijsheid, gezelligheid en zijn doen en laten. Maar hij is nog altijd bij mij, op een bepaalde manier. Ik zou heel graag nog een keer aan hem willen vragen of er geen oorlog komt. Maar ik begrijp ondertussen dat ik volwassen ben, en zelf mijn antwoorden moet vinden op de vragen die mij bezig houden. Ik weet niet of er geen oorlog komt, maar ik geloof tóch dat mijn pappa gelijk had in dat 'het goede' zich nu beter kan verenigen. Ondanks dat het lijkt dat dit niet gebeurt, nu er zoveel leed is in de wereld. Want helaas is er nog veel meer leed, dan wat ons hier in de media bezig houdt. Ieder bewust mens wordt in deze tijd aangesproken op zijn eigen innerlijke stem. Ben jij iemand die alleen kan wijzen en boos is op de wereld? Hoe groot zijn jouw problemen ten opzichte van de ellende die je in de wereld dagelijks kunt zien? Kun jij jouw denkbeelden rechtvaardigen, wanneer je weet dat liefde je veel verder brengt dan haat? Waarom blijf je wijzen? Denk je écht dat het je verder brengt?
Wijsheid en bewustwording
Ik geloof niet via een specifiek geloof. Maar ik geloof wel in ons als mensheid. Wij leren door harde lessen onze ziel te verrijken. Deze harde lessen worden de komende tijd steeds heftiger, want velen zijn de verbinding met zichzelf totaal kwijt. Door onszelf steeds verder te verrijken, zijn we steeds verder af komen te staan van het leed van anderen. We zien niet dat we anderen én de wereld tekort doen.
In de bijbel wordt het einde van de wereld, zonder een datum aangekondigd. Het einde is volgens mij nog niet nabij, maar de bijbel heeft wel een dieper 'weten' in zich over dat hetgeen je de ander aandoet, je dat jezelf aandoet. Dat wordt ook letterlijk steeds zichtbaarder. Ieder mens kan het diepere 'weten' aanspreken als je dat wilt. Als we dat zouden doen, weten we dat iedere vijand een verhaal te vertellen heeft. Luister er eens naar. Het kan je verrijken in je 'weten'.
Wij krijgen, in onze rijke Westerse wereld, de afgelopen jaren grote lessen om de oren. Volgens mij is het belangrijk dat je áltijd die ander blijft zien, hoe moeilijk dat soms ook is. We falen daar op dit moment gróóts in. Door sociale media wordt alles steeds meer zichtbaar en daarmee wordt ook steeds duidelijker wie qua bewustzijn wil groeien, of wie blijft wijzen en de schuld bij de ander blijft zoeken.
En toch... als je je richt op 'het goede' dan kun je ook zien dat het zich stap voor stap aan het verenigen is. Als mensen hebben we in mijn ogen maar één doel. En dat is om te ontdekken dat we allen één zijn. 'Wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doet dat ook een ander niet'.
De ontdekkingstocht dat we ook onszelf raken wanneer we woede en pijn naar buiten richten, is in volle gang gaande. We kiezen er ook in Nederland zelfs voor om mensen die zich op die manier hebben ontwikkeld, in het centrum van de macht te plaatsen, zodat we kunnen blijven wijzen dat we niet zelf schuldig zijn. Dat zal niet veel goed doen voor een mooiere wereld. We zullen het blijkbaar wederom moeten voelen, alvorens we wederom als mensheid weer een heel klein stukje bewuster worden. Zoals het altijd is gegaan... ❤️