Soms lees je een tekst die zo treffend beschrijft hoe het kwaad in de wereld zich steeds makkelijker een weg baant, gedragen door mensen die het onbewust, en soms helaas ook bewust, volgen, dat je die tekst het liefst meteen vertaalt naar je moedertaal.
Ik vond deze tekst op Facebook. Hieronder lees je een vereenvoudigde, deels aangepaste Nederlandse versie. De tekst raakte me, omdat ik me regelmatig afvraag hoe het in deze tijd mogelijk is dat mensen bepaalde fascistische leiders adoreren. Dit zie je in Nederland, in de VS, en in vele andere landen. Hun volgers aanbidden volgens mij in werkelijkheid hun eigen spiegelbeeld. Het beeld waarvan ze diep vanbinnen weten: als ik daar niet meer in geloof, wie ben ik dan nog?
Waarom mensen fascistische leiders steunen
Sommige wereldleiders van deze tijd geven geen letterlijke toestemming om te haten. Ze geven jouw haat een eretitel. Ze noemen jouw wreedheid moed. Jouw bitterheid eerlijkheid. Jouw wraak rechtvaardigheid. En dát is de reden waarom je hen steunt.
Niet omdat je misleid wordt, maar omdat je wilt haten. Je wilt een leider die jouw woede goedkeurt, die jouw haat het liefst in een nationalistische vlag wikkelt en dat deugd noemt. Bij elk schandaal, bij elke onthulling, wijk je dan ook niet terug. Je voelt je gezien. Of je verzint excuses. Hoe erger de leider wordt, hoe vrijer jij je voelt om zelf harder en meedogenlozer te zijn. Want deze leider leidt jou niet echt, hij geeft je toestemming om je eigen woede los te laten. En dat voelt goed.
In Amerika wordt dit nog eens aangekleed met geloof. Woede verpakt in bijbelteksten. Liefde gepredikt terwijl er gedomineerd wordt. Het kruis geclaimd, maar het rijk nagebootst dat Jezus kruisigde. Wreedheid heet er 'geloof', uitsluiting 'moraal', wraak 'Gods wil'. Maar niets in het leven van Christus lijkt op deze honger naar macht, dit genot in straf. Wat zij volgen is geen Jezus, het is de mensheid die haar eigen donkerste driften heilig verklaart.
De waarheid is simpel: je aanbidt geen God en geen leider, maar een versie van jezelf. Een God of leider die jouw haat deelt, jouw vooroordelen zegent en jouw ego beschermt.
En nu houdt de wereld je een spiegel voor. Helder. Onontkoombaar. Wat terugkijkt vanuit die spiegel, in de ogen van mensen die haatzaaiende leiders steunen, is geen rechtvaardigheid. Het is angst, vermomd als geloof. Als overtuiging. Alles ligt open. En toch weigeren velen te zien dat juist wat zij verdedigen, zichzelf steeds verder ontmaskert.
Wanneer taal het hart raakt
Wat kan taal toch krachtig zijn wanneer ze verwoordt wat je voelt, zelfs als dat gevoel onmacht en woede is. Bovenstaande tekst is vrij vertaald, vereenvoudigd en deels aangepast naar het Nederlands. Lees hier het origineel.
In de blog 'The Age of the Mirror' klinken deze woorden op een andere manier door. Langzaam wordt daarin duidelijk dat wij zelf de pijn, de ellende en het verdriet in stand houden, zolang we blijven wijzen naar de ander.