Dit artikel is geschreven door één van onze gastbloggers

Een vriendin is in één klap haar zwangerschapsvetjes kwijt. In vorm geraakt door hardlopen! Dat wil ik ook. Niet dat ik iets te klagen heb, of dat ik niet sport. Maar het lijkt me een handige manier om die almaar groeiende donut rond mijn middel eens aan te pakken. Bovendien is het een praktische manier om fit te blijven. Je gaat zo vanuit huis op pad en je kunt het altijd en overal doen; als je maar je hardloopschoenen mee hebt. En je Tena’s, maar dat is een ander verhaal.

Ik ben er klaar voor! Hardloopschoenen, lekkere sportkleding, meewerkende man en kinderen. Er is één probleem. “Ik heb geen discipline.” Schouderophalend kom ik met dat excuus elke planning door, improviseer ik mijn hele leven aan elkaar en schuif wat kan door naar de agenda van volgende week. Ik ga dus hardlopen, als dat maar goed gaat.

Ik ben makkelijk afgeleid, excuses, smoesjes, wat zal het zijn? Ik laat altijd alle taken tot het laatste moment liggen. Zelfs met een op handen zijnde verjaardag zet ik in één beweging de stofzuiger weg, terwijl ik glimlachend voor het eerste bezoek opendoe. Dus hardlopen, wanneer?

Het is heerlijk om het op de omgeving te gooien. ‘Mama, waar is mijn hockeystick?’ ‘Mama, hoe maak ik een YouTube account aan?’ ‘Mama, kom je bij de hut kijken?’ Oeps, Opa en oma komen zo, dan wil ik éven snel een cake bakken, dan hebben we lekker cake met aardbeitjes bij de thee. De WC moet ook schoon, zodat ze in deze coronatijd veilig kunnen toiletteren. Toch nog éven die plukjes honden en kattenharen weg stofzuigen. Al te graag stort ik me op de taakjes die echt nú moeten gebeuren! Zodat ik daarna álle tijd denk te hebben om te gaan hardlopen. Maar dan is de tijd om.

Eerst maar eens inventariseren welke basisconditie ik na twee zwangerschappen heb overgehouden. Tijdens een weekendje weg durf ik met twee vriendinnen mee te lopen. Dat valt niet tegen; ik haak na enkele kilometers af, zij maken het af tot 7 km. Vervolgens doe ik thuis de stoute schoenen aan. Een kwartiertje hard gelopen en ik heb nog energie over? Dat rondje moet groter kunnen. In mijn woonomgeving kan ik mijn rondjes makkelijk met 500 tot 1.000 meter verlengen. Zo heb de rondjes ik uitgebreid. Tot twee keer toe kon ik bijna 10 km lopen en viel ik daarna terug in enkele weken zonder rennen. Waarschijnlijk is hier enige correlatie met de toename van het aantal repetities en voorstellingen van mijn theaterhobby.

Voor de derde keer ben ik nu uit het dal van weinig lopen gekomen. Waar ik het vandaan haal, blijft een raadsel. Het kwam ook echt niet in één keer. Hoe vaak heb ik niet de hele dag in mijn sportpakje staan stofzuigen en cake staan bakken. Klaar voor vertrek op ieder geschikt moment om het ’s avonds weer gewoon ongebruikt te verruilen voor de pyjama.

Na een derde dip is het me deze weken gelukt om drie keer in de week hard te lopen. Dankzij de coronacrisis! Ik kan nu niet met de andere hockeyouders langs het trainingsveld gaan zitten beppen en ik woon te ver om heen en weer te rijden. In plaats daarvan kom ik al hardlopend de tijd door. De weg is soms langer dan gepland, waardoor ik naar adem happend krek op tijd bij het hockeyhek sta om mijn kind af te halen. Regelmatig verdwaal ik waardoor het meer weg heeft van een puzzeltocht, maar altijd haal ik mijn einddoel. Daar zitten inderdaad wel eens wat langzame stapjes tussen, soms uit vermoeidheid, soms om te kijken waar ik ben. But who cares? Wedstrijden hoef ik niet te lopen, en zeker geen marathon. Als mijn benen me niet meer kunnen dragen mag ik best even wandelen. Ik hoef me aan niemand te bewijzen, ik doe dit voor mezelf; ik luister naar mijn eigen lichaam, zonder te weinig kritisch te zijn. Mijn lichaam voelt het precies aan; dit extra lusje kan vandaag wel óf niet. Mijn benen sturen me gewoon de bocht om voor dat extra kilometertje óf het is genoeg en ik ga in één rechte lijn naar huis. Ook dat is goed.

Inmiddels weet ik dat ‘even wandelen en weer op gang komen’ zwaarder is dan simpelweg doorrennen, ook al heb je zware benen. Weet je, het interesseert me eigenlijk geen ene klap op of ik discipline heb of niet. Flikker maar op met je discipline: in stukken scheuren en de fik erin. Discipline hebben of het gebrek eraan? Ik doe er gewoon niet meer aan mee, aan die hele discipline. Geen Evy’s, geen hardloopschema’s, geen atletiekvereniging, geen vette beat in mijn oren. Nee, het is de schoenen aan en gaan, in stilte, opgaan in het gekabbel van wat onderweg te bieden heeft. Er gebeurt altijd wat, er is altijd wat te zien, altijd iets te observeren. Het plezier en de verlichting die het oplevert geeft een gouden randje aan mijn dag. De ruimte in mijn hoofd is enorm. Altijd kom ik ongeschonden, trots, moe en voldaan zelf thuis.

Wat werkt? Koesteren wat er is en dat stapje voor stapje uitbouwen, zonder me blind te staren op hoe het zou moeten. Meer van wat er is dan van wat er zou moeten zijn. Of ik de donut kwijt ben? Misschien, ooit, wanneer ik koek, snoep en chips kan laten staan. Maar of dat gaat lukken?

Margaret van de Wetering - Timmerman