Dit artikel is geschreven door één van onze gastbloggers

Het is stil op straat en leeg op de Dam. Voor het eerst een herdenking zonder publiek. Wie had dat 14 maart van dit zelfde jaar kunnen voorzien… Een jaar dat bol zou staan van vieringen van 75 jaar bevrijding.

Met mijn jongste van 9 haalde ik zijn hockeyvriendje op om te spelen. Een gesprek met de ouders over het zich rap uitbreidende coronavirus en de gevolgen hiervan. Beide zijn werkzaam in de zorg; wat staat er te gebeuren? Patiënten ontvangen zonder handen schudden? Dat zou raar zijn! Wat zegt en adviseert de beroepsgroep? Wat is wijsheid? Gaan de scholen dicht? Er wordt al over gespeculeerd.

Met twee guitige kereltjes, blakend van gezondheid en kattenkwaad uithalend op de achterbank, zet ik koers huiswaarts. Ze zitten te fantaseren dat ze maandag misschien wel vrij zijn, lekker niet naar school. Ik suggereer dat ze dan misschien wel thuis het schoolwerk moeten doen. Niet gehinderd door mijn opvoedkundige opmerking keuvelen ze verder over de mogelijkheden die deze situatie biedt, vaker samen spelen en uitbreiding tot logeerpartijen.

’s Avonds, op de bank met aan elke zijde een zoon en mijn man op de tegenoverstaande bank, komt het ‘verlossende’ woord van de overheid: alle scholen gaan dicht. Ik sla een arm om elk kind en realiseer me hoe gevaarlijk en ongrijpbaar dit virus is, wat de gevolgen kunnen zijn, hoe desastreus voor jezelf, je familie en de hele maatschappij. Ik huiver. Met een man werkzaam in de zorg ben ik blij dat ik de keuze heb om me vrij te maken om er voor de kinderen te zijn.

Niet naar school, maar geen vrij? Voelt het als vrij zijn? Alle hockey-activiteiten zijn afgelast. Dan heb je zeeën van tijd maar geen activiteiten om die aan te besteden. Zoals de jongste filosofeert: “…dat als je thuis bent, het niet altijd vakantie is…”.

4 mei, we zitten met z’n vieren op de bank. Met aan iedere zijde een kind tegen me aan genesteld kijken we naar de lege Dam, kransen worden gelegd. Dan houdt de Koning een toespraak over vrij zijn, leven in vrijheid. Vanaf het moment dat we door het Coronavirus beperkt werden in onze vrijheden bedacht ik me: zolang je zelf of je geliefden niet getroffen zijn door het virus, staat onze beperking van vrijheid in geen verhouding tot andere ontwrichtende gebeurtenissen, waarin mensen beperkt worden in hun vrijheid; waarin ze moeten vechten, vluchten en sterven voor vrijheid. Ik trek mijn puppies links en rechts nog wat dichter naar me toe.

Margaret vd Wetering - Timmerman