Dit artikel is geschreven door één van onze gastbloggers
Met deze blog wil ik wat stof doen opwaaien. Ik stel namelijk dat de mens van nature niet gemaakt is voor monogamie. Door religie en culturele conditionering hebben we het idee gekregen dat 'vreemdgaan' per definitie verraad is en dat wie dat doet fout zit. Maar misschien is dat verhaal te simpel. Misschien zijn er meerdere manieren om hiernaar te kijken. Daarom deze blog.
Wat me opvalt, is hoe fel mensen reageren op ontrouw. Vroeger begreep ik die woede beter dan nu. Inmiddels vraag ik me af of we onszelf niet collectief opjutten. Alsof één nacht met iemand anders meteen alles kapotmaakt. We doen alsof het verzwegen moet worden, alsof het per definitie destructief is. Maar wat zegt het over je relatie als je zelfs zoiets met elkaar zou kunnen delen? Dat vraagt volwassenheid. Dat is geen excuus, maar een observatie na jaren nadenken en ervaren.
We hebben liefde en seks bijna samengevoegd tot één begrip. Alsof trouw aan één lichaam automatisch gelijkstaat aan diepe verbondenheid. Maar liefde is toch meer dan dat? Liefde zit in elkaar door en door kennen. In trots zijn op je partner. In gesprekken die nergens anders zo gevoerd worden. In de zekerheid dat wat jullie hebben niet zomaar breekt.
Als we de nadruk blijven leggen op exclusiviteit, ontkennen we dan niet een deel van onze natuur? De mens is geen engelachtig wezen dat boven zijn instincten staat. Seksuele drift is geen afwijking, maar onderdeel van wie we zijn.
Omdat ik dit anoniem schrijf, kan ik eerlijk zijn: ik ben niet altijd trouw geweest. En toch houd ik intens van mijn vrouw. Zij past beter bij mij dan wie dan ook. Ik zou alles voor haar doen. En toch is het gebeurd.
Ik heb me daar vaak schuldig over gevoeld. Ik houd van vrijheid, dat weet zij. Ik ga met vrienden op pad, soms op vakantie. Ik ben niet op jacht. Maar soms is er een klik. Soms gebeurt er iets in het moment. Soms blijft het bij een kus, soms gaat het verder. Het is geen zoektocht naar een nieuwe liefde. Het is lust. Aantrekkingskracht. Een kort moment waarin je je laat meevoeren. Ik heb haar nooit in gevaar gebracht en zou dat ook nooit doen. Toch voelde ik me achteraf altijd schuldig, of het nu weinig was of meer.
Misschien klinkt het alsof ik een rokkenjager ben. Dat ben ik niet. In meer dan twintig jaar relatie is dit misschien zes keer gebeurd. Als ik dat in mijn vriendengroep hardop zou zeggen, weet ik niet of iedereen zou blijven zitten. Wat me bijbleef na de derde keer was de gedachte: waarom voel ik me zo schuldig over een avond die op zichzelf gewoon heel leuk was?
Door de jaren heen ben ik er juist achter gekomen hoe diep mijn liefde voor mijn vrouw zit. Ik wil haar niet kwijt. Integendeel. Maar ik merk dat ik gelukkiger ben als ik af en toe die ruimte voel om mens te zijn. En diezelfde ruimte gun ik haar.
Voordat het oordeel klaarstaat: mijn vrouw weet het al een aantal jaren. We hebben erover gesproken. De eerste reactie was begrijpelijkerwijs niet enthousiast. Maar na een paar dagen zei ze: ik snap het eigenlijk wel. Inmiddels voelt ook zij die vrijheid om soms te volgen wat een avond brengt. Soms is dat een kus. Soms iets meer. Wat ik merk? Geen jaloezie. Wat ik wél merk, is dat mijn liefde voor haar groeide toen ik eerlijk werd. Want eerlijk zijn is noodzakelijk om hetgeen wij met elkaar hebben niet te laten breken. Soms voel je hoe je ego toch last krijgt van hetgeen je hoort. We houden elkaar scherp daarin.
Deze website roept op tot verwondering. Ik verwonder me over hoe strak mensen vasthouden aan overtuigingen zonder ze te onderzoeken. Het is bevrijdend om denkbeelden los te laten. Niet om alles maar te laten waaien, maar om eerlijk te kijken naar wie we zijn. Ik geloof dat ik weet wat liefde is. En ik geloof ook dat mens-zijn betekent dat je je eigen natuur onder ogen durft te zien, zonder schaamte.
Als deze blog je triggert of boos maakt, dan zou ik eens onderzoeken wat dat is. Ik heb geen mening over jou en hoe jij je leven indeelt. Ik vertel alleen hoe ik hier tegenaan kijk en vind het zelf prettig om dit eens uit te schrijven. Wie weet zet het sommige lezers op een positieve manier aan het denken.
Anoniem.