Dit artikel is geschreven door één van onze gastbloggers

“Let’s get this party started!”

Heerlijk een weekend lang champagne proeven ter ere van de verjaardag van een vriendin. Met mijn nieuwe zonnebril op mijn neus, mijn armen in een wijds groot gebaar, spring ik te voor schijn vanachter de oude kasteelmuur en maak ik mijn entree.

De Franse kasteeltuin ligt vredig tussen de grote struiken met prachtige blauwe hortensia’s. De vriendenclub van mijn vriendin staat gemoedelijk in groepjes geanimeerd met elkaar in gesprek over de Premier Cru Tradition Brut die ze zojuist ingeschonken krijgen. Ze hebben een half uur op mij gewacht, dus ze zijn alvast begonnen met champagne proeverij. Er wordt geroken, gedraaid, geproefd en gelachen. Iedereen lijkt elkaar te kennen. Niemand kijkt op noch om. Mijn verlate binnenkomst op het feestje van de champagne importeur in mijn vriendenkring maakt duidelijk geen indruk. Ik probeer het nog een keer door de gloednieuwe zonnebril met mijn rechterhand op het puntje van mijn neus te zetten en er sluiks overheen te loeren. “Ha eindelijk daar ben je!” roept de gastvrouw, mijn gebaar negerend, wanneer ze toevallig vanuit de imposante ingang van het kasteel naar buiten loopt. Ingetogen, zoals het past bij dit oude bijna vervallen kasteel, word ik gekust en gehugd en krijg terloops een vluchtige ‘hoe gaat ie?’ zonder een antwoord af te wachten. Daarna gaat al snel de aandacht naar de tafel met prachtige hapjes en de dame die met een nieuwe fles champagne rond gaat. Teleurgesteld in het effect van mijn entree op de groep kijk ik haar na. 1-0 achter en geen woord over mijn nieuwe en opvallende zonnebril. Terwijl ik de rode bril van mijn neus pak wordt me een leeg glas aangereikt. Dan kan de gastvrouw eindelijk iedereen van harte welkom heten. Verstrikt in mijn tas, een glas en mijn zonnebril wordt me een glas van de tweede ronde ingeschonken, Premier Cru Blanc de Blancs. Ik sla, ondanks de trek, de hapjes over. Geen handen vrij. Ondertussen kijk ik wanhopig rond in welk groepje ik iemand ken om aan te sluiten. Onopvallend probeer ik een klein gaatje in een kring mensen te dichten. Mijn vriendinnen in dit groepje zijn al intensief in gesprek met voor mij onbekenden over de voorkeuren van en smaakverschillen tussen de eerste 2 champagnes. Nooit geweten dat er verschillende smaken champagne zijn. Ik dacht champagne is champagne. Ik neem en flinke teug en doe mijn best te voelen waar in mijn mond de bubbels zich begeven en voel me onhandiger dan ooit.

Onderweg naar het weekend Champagne proeven ter ere van haar 45ste verjaardag werd het steeds warmer en zonniger. Natuurlijk had ik geen zonnebril in de auto rondslingeren. In het winkeltje van het benzinestation maakte ik dankbaar gebruik van de zonnebrilcaroussel. Ik kon kiezen tussen een wat rustige degelijke grijze met een klein glimmertje op de pootjes. Of deze rode van plastic met grote glazen, die aan de buitenkant iets taps toelopen naar boven, zodat er een ietwat vlinderachtig model ontstaat. Het is een maffe, goedkope bril, maar wel met rood montuur. En met een mooie overgang naar donkerrode pootjes past het toch bij het huidige modebeeld. Oogverblindend! Ik bedacht mij hoe grappig het zou zijn als ik straks m’n entree maak met dit kekke ding; die durft! Ik had al voorpret om de opmerkingen en gesprekken die straks op het feestje meteen op gang zouden komen. Dankzij mijn zonnebril, mijn gedurfde keuze! Mijn authentieke ik!

Na enige tijd zit ik in mijn eentje wat te mijmeren aan een mozaïeken tafeltje in het hoekje van de kasteeltuin. Mijn elleboog heeft tussen alle opgefrommelde servetten en leeg gesmikkelde schalen nog net een vrij plekje gevonden om op te leunen. Met de zonnebril in mijn ene en het champagneglas in de andere hand bekijk ik de bril. Er wordt iemand betaald om achter een bureau een dergelijke zonnebril te ontwerpen. Deze ontwerper is duidelijk niet aangenomen bij Gucci of een ander bekend merk. Waarom eigenlijk niet? Plak er een logootje op en dan is het opeens wel hip en trendy. Of is het meer de drager van het product die het succes ervan verzekert? Als Lady Gaga deze bril zou dragen, wat dan? Wat zou er gebeuren als Victoria Beckham met deze zonnebril haar entree op een feestje zou maken? Of Doutzen Kroes, om het wat dichter bij huis te houden? Zij hebben geen zonnebril nodig om de hoofden hun kant op te laten draaien bij binnenkomst.

Welke ‘product owner’ laat eigenlijk zo’n ding in productie nemen? En nog veel erger, welke ‘category manager’ koopt zoiets in? Hoeveel van die dingen staan hoe lang in zonnebrillencaroussellen in Frankrijk te wachten om eruit gepikt te worden? Of is de ‘category manager’ verantwoordelijk voor de Purchases van heel Europa? In ieder geval is deze persoon verantwoordelijk voor mijn impulsaankoop en het bijbehorende gedrag.

Dít is duidelijk niet het exemplaar van iemand als Doutzen. Plastic rode poten, vette vlekken en wimperharen op de brilglazen, er staat niet eens een merkje in de pootjes. Geen letters, geen naam, zelfs geen 2 letterig logo. Mijn blik glijdt naar mijn glas. Nog meer vette vingerafdrukken, geen romantische rode mondafdruk op de rand maar een vettige veeg van de lippenbalsem met UV-filter. Een zonnebril is lekker voor de vermoeide ogen tijdens het autorijden. Daarna kan je hem beter afdoen om de zon te zien schijnen.

Ik gooi de zonnebril op het tafeltje, druk mijn lege glas in een restje aïolie en pak een schoon exemplaar. Vervolgens laat ik me uit een nieuwe fles Blanc de Blancs inschenken, loop naar een vriendin en start een geanimeerd gesprek over haar nieuw baan als Hoofd Inkoop bij een grote keten van benzinestations. We toosten op een succesvolle baan en een veelbelovend weekend. ‘Haha’, lacht ze, ‘Dan moet ik van die goedkope kitsch zonnebrillen inkopen. Weet je hoeveel winstmarge daarop zit? Enorm!’ Ik lach heel hard mee.

Margaret van de Wetering - Timmerman